Storythai

FANFIC-SUJU: The postscript love scene [END]

ACTOR: Yesung,Sungmin,Hyukjae,Donghae,Kibum

RATE: -

AUTHOR: kim-ryeokate

STATUS: 5

DATE: 19/11/07

------------- 

 

“นี่ลีซองมิน” จงอุนสะกิดร่างบางที่เดินนำหน้าเขาให้หันมา

“ฮะ?” ซองมินหันมาตามเสียงเรียกก่อนจะทำหน้าตาสงสัย

“ทำไมนายถึงได้เป็นแบบนี้หล่ะ” จงอุนถามซองมินเมื่อเขาอยากจะทำให้ซองมินสดใสและชวนคุยด้วย

จงอุนรู้สึกว่าเขาอยากจะได้น้องชายกลับมา ซึ่งซองมินคงจะเป็นตัวแทนของเรียวอุคได้ในไม่ช้า ..

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องราวของผมหรอกฮะ..มันไม่ได้สำคัญอะไรมากนักหรอก” ซองมินตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

“แล้วใครว่าผมอยากรู้เรื่องคุณนักหล่ะ”

“นี่นาย!” ซองมินหันมาตะคอกในนิสัยกวนอารมณ์ของจงอุนแต่พอหันมาก็มองไม่เห็นจงอุนเสียแล้ว

“นี่ลีซองมิน! มานั่งนี่เดี๋ยวสิเดี๋ยวผมจะเล่าเรื่องผมกับน้องให้ฟัง” ซองมินเพียงแต่คิดในใจว่าจงอุนนั้นเป็นคนดี ซองมินรู้สึกดีกับจงอุนตั้งแต่ครั้งแรกที่ทั้งคู่พบกัน

“ไหนนายบอกว่านายหิว?” ซองมินเดินไปนั่งข้างๆจงอุนทีสนามเด็กเล่นข้างทาง

“คุณอยากฟังเรื่องราวของผมไหม..เรื่องของผมน่ะมันสนุกนะ” จงอุนหันมายิ้มบางๆให้ซองมิน ซึ่งมันก็เป็นรอยยิ้มเศร้าๆ .. เศร้าจนรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาจับใจ

“เรื่องของผมน่ะ..สนุกกว่าคุณเยอะมากมายหลายเท่า”

“ไม่หรอก..ผมจะเล่าหล่ะนะ..คุณต้องฟังเข้าใจไหม?”

“นายบังคับกันชัดๆ”

“ผมน่ะ..มีน้องชายคนหนึ่ง..น้องของผมคือคนรักของผม..เขาคือเด็กน้อยที่ผมต้องดูแล..” (อ่านเรื่องของจงอุนที่ The deity ) จงอุนเล่าเรื่องของตนด้วยสีหน้าเศร้าโศก พร้อมกับเหม่อมองไปบนท้องฟ้า ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครึ้ม เสียงฟ้าร้องดังเป็นจังหวะๆ ก่อนที่หยดน้ำฝนจะตกลงมาบนพื้นดิน

จงอุนเปล่งคำสุดท้ายต้านกับสายฝนที่กระทบพื้นดินเสียงดัง “ผมรักน้องมาก..ผมรักคิมเรียวอุคที่สุดในโลก!!!”

น้ำตาของจงอุนไหลออกมาปะปนกับสายฝนที่ตกลงบนใบหน้า จงอุนหันไปยิ้มสดใสให้กับซองมินที่ตัวเปียกปอน ผมสีดำสนิทลู่ลงมา ติดกับใบหน้า ผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าก็ปิดดวงตาที่ปวดร้าวของซองมินเอาไว้

“นี่..ลีซองมิน..นายว่า..ฉันไปหาน้องได้ไหม?” จงอุนพูดเสียงเบา แต่พอที่ซองมินจะได้ยิน

“นายน่ะ..มีค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ..มันต่างกับผม..ที่ต้องเอาชีวิตของคนที่ตัวเองรักมาแลกกับการอยู่รอด”

“...” มือเย็นเฉียบของซองมินเอื้อมมากอบกุมมือของจงอุนเอาไว้ ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาไม่หยุด

“อย่างเช่นทุกวันนี้”  น้ำเสียงของซองมินเศ้ราจับใจจนจงอุนจ้องมองใบหน้าของซองมิน เขาไม่สามารถเห็นดวงตาปวดร้าวของซองมินที่ถูกผมปกปิดอยู่

“เราสองคน..อาจจะเจ็บปวดพอๆกันใช่ไหม?..นายน่ะ..เข้มแข็งมากนะซองมิน” จงอุนเอื้อมมือไปปัดผมที่ปรกดวงตาของซองมินออก

“นายน่ะ..”

“...”

“เหมือนกับเรียวอุคมาก..แววตาของนาย..”

 

อุกกกกกอั่กก

เสียงจุกของจงอุนดังขึ้นเมื่อมีคมมีดเล่มยาวกรีดลงบนแผ่นหลัง

“จงอุน!” ซองมินเงยหน้าขึ้นก็เห็นเลือดที่กระอักออกมาจากปากของจงอุนพร้อมกับชายชกรรจ์ที่กรูเข้ามาล้อมรอบที่แห่งนี้ไว้ท่ามกลางผืนฝ้าที่เอาแต่ร่ำไห้ไม่หยุด

“รีบไปซะซองมิน..บางทีฉันอาจจะได้ไปหาน้องในอีกไม่นานนี้ก็ได้”

 

 

ครืนนนนนนนน

“อ๊ะ”

เสียงฟ้าร้องดังลั่นทำให้คนตัวเล็กที่สอดส่ายสายตามองไปทั่วทั้งโรงพยาบาลปิดหูด้วยความกลัวจนตัวเริ่มจะสั่น

แต่สายตาของร่างบางก็ยังคงสอดส่ายมองหาคนๆหนึ่งที่วิ่งตามมาไม่ทัน

ครืนนนนนนนนน

 

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นเรื่อยๆจนคนตัวเล็กวิ่งหนีไปหลบอยู่ที่มุมตึกก่อนจะทรุดกายสั่นๆนั่งลงอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง

“ฮึก..ฮึก..พี่ชาย..พี่ฮยอกแจ...พี่หายไปไหนฮะ..ดงแฮกลัว..” ดงแฮได้แต่สะอื้นไห้อยู่ตรงมุมนั้นจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปครึ่งชั่วโมง อากาศหนาวเหน็บเริ่มแผ่ปกคลุม ร่างบางที่ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาไม่สามารถเคลื่อนย้ายร่างกายที่หนาวสั่นไปไหนได้ ก็เริ่มที่จะจับไข้ อุณหภูมิร่างกายเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

 

กึก..กึก..กึก

 

เสียงฝีท้าวคนเดินผ่านไปผ่านมาที่เงียบเสียงไปนาน ดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้เป็นเสียงคนเดินทอดน่องช้าๆดงแฮที่เริ่มจับไข้กับสายตาพร่ามัวเงยหน้าขึ้นมามองจากมุมกำแพงที่ตนนั่ง

“พะ..พี่ชายฮะ” ดงแฮพูดเสียงดังแต่ก็ไม่ดังมากเพราะเรี่ยวแรงของตนดูเหมือนว่าใกล้จะหมดเต็มที

“ดงแฮ..” ฮยอกแจละสายตาจากพื้นมองร่างบางคุ้นตาที่เดินโซเซมาทางเขา

“ผมขอโทษฮะพี่ชาย..ยกโทษให้ผม..นะฮะ” ร่างของดงแฮทรุดลงกับพื้นฮยอกแจทรุดกายลงไปรับร่างสั่นเทานั้นไว้ในอ้อมกอด

“ลีดงแฮ!!..ทำไม..ทำไมต้องทำให้ชั้นเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า..ทำไมถึงกลับมา..ทำไมถึงต้องกลับมา!!” ฮยอกแจตะโกนเสียงดังลั่นก่อนจะโอบกอดร่างที่สลบในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

“นายครับ” เสียงเย็นเฉียบของคิบอมดังขึ้นเบื้องหลังฮยอกแจ

“...” ฮยอกแจอุ้มดงแฮขึ้นก่อนจะหันไปมองคิบอมที่เดินถือสายน้ำเกลือด้วยสายตาว่างเปล่า

“คืนดงแฮให้ผมด้วยครับ” คิบอมพูดเสียงเรียบ

“..”

“ส่งดงแฮมาให้ผม”

“....ไม่”

“ขอดงแฮให้ผมคืนด้วยครับ”

“ไม่!!” ในที่สุดความพยายามตลอด 1 ปีที่ผ่านมาของฮยอกแจก็ล่มสลายลงเมื่อฮยอกแจไม่สามารถหลอกใจตัวเองได้อีก และไม่สามารถส่งดงแฮให้คิบอมอีกครั้งได้

“ดงแฮเป็นคนของผม!!” คิบอมตะคอกเสียงกร้าวขึ้นมา

“...” ฮยอกแจไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกแต่เขายังคงโอบกอดร่างในอ้อมอกเอาไว้แนบแน่นและเดินเลยผ่านร่างของคิบอมไป

“แล้วคุณจะเสียใจที่ทำแบบนี้” เสียงของคิบอมไล่ตามหลังฮยอกแจมา

 

 

“ไปซะลีซองมิน...รีบหนีไป..อุก”  จงอุนตะโกนเสียงดังแข่งกับสายฝนที่ตกลงมาไม่หยุด ซองมินมองจงอุนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย ก่อนจะพลันเป็นโหดร้ายเมื่อซองมินจ้องมองภาพที่จงอุนโดนทำร้าย

“นายลืมไปแล้วหรือไง..ว่าชั้นไม่ใช่คนน่ะ” ซองมินพูดประโยคนี้พร้อมกับใช้ความเร็วของร่างกายขยับไปใกล้คนพวกนั้นแล้วเริ่มหักคอทีละคน ในเวลาไม่ถึง 1 นาที

“ซองมิน..ระวัง”  ขวับบบบ เสียงดาบที่ตัดผ่านใบหน้าของซองมินไปแค่คืบดังขึ้นท่ากลางสายฝน ก่อนที่ผู้ที่ตวัดดาบเมื่อครู่จะคอหักตายไปอีกคน

ซองมินแสยะยิ้มก่อนจะหันกลับมามองร่างของจงอุนที่ทรุดลงไปกับพื้น น้ำฝนที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นหญ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดของจงอุน

“นายจงอุน!” ซองมินตะโกนเสียงดังก่อนจะวิ่งเข้าไปฉุดร่างไร้สติของจงอุนขึ้นมาบนหลัง ซองมินเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์สีเหลืองที่ใกล้จะเต็มดวงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้

ปึงงงงง

ซองมินแตะประตูบ้านหลังเล็กของเขาอย่างแรงก่อนจะวางร่างโชคเลือดของจงอุนไว้บนเตียงนอน

“บ้าจริง..นายจะตายไม่ได้รู้ไหม?” ซองมินพึมพำก่อนจะเริ่มถอดเสื้อของจงอุนออกแล้วพลิกตัวให้เห็นบาดแผลเป็นทางยาวบนหลัง

“บางที..ชีวิตนายอาจจะมีค่ามากกว่าฉันเป็นไหนๆ” ซองมินเอามือทาบไปที่บริเวณปากแผลก่อนจะเริ่มใช้พลังของแวมไพร์รักษาจงอุนให้หายดี หยาดเหงื่อเริ่มปรากฎออกมาให้เห็นบนหน้าของซองมิน พลังที่ซองมินต้องใช้รักษานั้นทำให้ร่างกายของซองมินแทบสลายไป ในที่สุดบาดแผลของจงอุนก็สมานเข้าด้วยกันก่อนที่ร่างของซองมินจะทรุดลงกับพื้น

 

อึกกกกกกกกอั่กกอ๊ากกกกกกก

 

ซองมินกำไปที่ลำคอของตนเอง ดวงตาเป็นสีแดงก่ำขึ้นมา ริมฝีปากกลายเป็นสีซีด ก่อนที่เขี้ยวของนักล่าจะงอกยาวออกมา ซองมินดิ้นพราดอยู่กับพื้นก่อนจะเงยหน้ามองดวงจันทร์ยามราตรีที่เต็มดวงและสาดส่องเข้ามาในห้องนี้ ความเจ็บปวดทรมานของซองมินในครั้งนี้ มากกว่าครั้งไหนๆเมื่อซองมินเสียกำลังของตนเองในการรักษาจงอุนไปมาก ซองมินคลานไปข้างผนังห้องก่อนจะเอื้อมมือที่มีเล็บงอกออกมาคว้าไปที่โซ่ตรวนที่ติดอยู่กับกำแพงมาคล้องข้อมือของตนเองไว้ทั้งสองข้าง ร่างกายที่ต่อต้านกับจิตใจของซองมินทำให้เรี่ยวแรงที่ดิ้นไปมาอยู่กับที่นั้นเป็นผลทำให้ ข้อมือของซองมินมีเลือดมากมายไหลออกมา

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

รุ่งเช้า..

 แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องแทนแสงจากดวงจันทร์ยามค่ำคืนเข้ามากระทบกับร่างของจงอุนบนเตียงนอน

“อืม..” จงอุนครางเบาๆก่อนจะลุกขึ้นมาจากเตียงนอนที่เต็มไปด้วยรอยเลือด เขาก้มลงมองดูร่างกายของตนที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งเกรอะกรังแต่กลับไม่เห็นร่องรอยของการถูกทำร้ายบนร่างกายตนเอง

 

ทันใดนั้นภาพเหตุการณ์เมื่อวานก็ทำให้จงอุนตระหนักได้ว่าซองมินได้ช่วยเขาไว้และฆ่าคนที่จะมาทำร้ายเขาจนตายไปหลายคน แต่ว่าจงอุนจำได้ว่าเขาถูกฟันที่กลางหลัง แต่ตอนนี้กลับไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลืออยู่

“ผมขอบอกกับคุณก่อนนะฮะว่าผมไม่ได้เป็นมนุษย์ที่คุณจะสามารถทำอะไรผมได้..อีกอย่างก็คือผมกำลังรักษาคุณให้หายจากอาการบาดเจ็บ ถ้าไม่มีผมรอยแผลสามร้อยยี่สิบเอ็ดแผลบนตัวคุณคงจะไม่หายเพียงข้ามคืนหรอก”

คำพูดของซองมินในวันนั้นทำให้จงอุนรู้ถึงสาเหตุที่ตนไม่เป็นอะไรเลย แล้วซองมินอยู่ที่ไหนล่ะ

กริ๊กๆ แกร๊ก

เสียงโลหะกระทบกันตรงมุมกำแพงทำให้จงอุนหลุดออกจากห้วงความคิดและหันไปมอง

“ซองมิน!!”

 

ร่างของซองมินถูกตรึงไว้กับโซ่ตรวนขนาดใหญ่ที่ข้างกำแพงไม่ไกลกับเตียงมากนัก ที่ข้อมือขาวนวลของซองมินมีรอยเลือดแห้งมากมายติดอยู่ ใบหน้าขาวซีดของซองมินบ่งบอกถึงอาการเหนื่อยล้า และพลังชีวิตที่เหลือน้อยเต็มที

 

“นายหายแล้วใช่ไหม?” เสียงแหบพร่าของซองมินกล่าวถามจงอุนแผ่วเบา

“ให้ตาย..ทำไมนายถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้หล่ะ” จงอุนลุกขึ้นจากเตียงนอนตรงเข้าไปหาร่างของซองมินที่พื้นทันที

“หายดีแล้วสินะ” ซองมินยิ้มบางๆก่อนจะสลบไปอีกครั้งหนึ่ง

“ลีซองมิน...โธ่โว้ยยยยย..ให้ตายสิ” จงอุนจิกผมตัวเองก่อนจะตะโกนออกมาดังลั่น

เขาค้นหากุญแจไปทั่วบ้านก่อนจะพบมันอยู่ที่กล่องสีทองหม่นที่ซุกอยู่ไม่ไกลจากตัวซองมินนัก

 

กริ๊ก กริ๊ก จงอุนไขกุญแจออกจากข้อมือที่เป็นแผลของซองมินก่อนจะฉวยตัวอุ้มร่างบางขึ้นมาไว้บนเตียง

“ให้ตาย..ทำไมนายต้องมาทรมานแบบนี้ด้วยลีซองมิน..ทั้งๆที่นายช่วยฉันไว้ตั้งมากมาย..แต่ว่าฉันกลับช่วยอะไรนายไม่ได้เลย..สักนิดเดียว” จงอุนเอื้อมมือไปจับใบหน้าเย็นเฉียบของซองมิน

จงอุนเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้กับซองมินก่อนจะกอดร่างหนาวสั่นนั้นเอาไว้ในอ้อมแขนจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงเช้าวันใหม่

 

“อืม..จะเจ็บ..จัง..อึก” เสียงครางของซองมินทำให้จงอุนที่นอนอยู่ข้างกายสะดุ้งตื่นขึ้นมา

“เป็นอะไรไป...นายเจ็บตรงไหน” จงอุนลุกลี้ลุกลนคว้าไหล่ของซองมินเอาไว้

“ไม่หรอกฮะ..ผมไม่ได้เจ็บตรงไหน”

“โกหก”

“ผมดีใจนะที่คุณปลอดภัย”

“....”

“ผมดีจะ..อ๊ะ” ซองมินถูกจงอุนดึงตัวเข้าไปกอดเอาไว้

“นายห้ามเป็นอะไรเข้าใจไหมซองมิน..เป็นห่วงแทบแย่..ได้ยินรึเปล่า”

“..ฮึก..” ซองมินสะอื้นเบาๆก่อนจะกอดจงอุนเอาไว้แนบแน่น

“ให้ตาย..ขี้แงเหมือนเรียวอุคไม่ผิดเลย” จงอุนกอดตอบก่อนจะลูบผมสีดำขลับของซองมิน

“คุณก็อบอุ่นเหมือนคยูฮยอนไม่ผิดเลยจริงๆ..ฮึก..” ซองมินสะอื้นร้องไห้หนักกว่าเดิมจนกระทั่ง

“นี่...ต่อไป..นายต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้นะ..” จงอุนผละออกจากอ้อมกอดซองมินก่อนจะจับจ้องไปที่ดวงหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของซองมิน มือของจงอุนปาดน้ำใสให้ออกจากใบหน้าก่อนจะลูบแก้มเนียนแผ่วเบา ริมฝีปากแห้งผากของซองมินเลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะประทับจูบแสนหวานให้แก่จงอุนแทนคำขอบคุณ แขนของจงอุนโอบร่างของซองมินเอาไว้ก่อนจะจูบตอบ จนกระทั่งซองมินต้องการผ่อนลมหายใจ เขาจึงเปลี่ยนมาซุกไซ้หาความหอมหวานที่ต้นคอขาวผ่องก่อนจะทิ้งร่องรอยสีแดงสวยงามเอาไว้ มือเรียวของซองมินลูบไปตามแผ่นหลังกว้างของจงอุนก่อนจะถอดเสื้อยืดสีขาวออก จงอุนไม่รอช้าปลดกระดุมเสื้อของซองมินทีละเม็ดเผยให้เห็นเรือนร่างสวยงามของผู้เป็นเจ้าของก่อนจะมีสีชมพูระเรื่อเนื่องมาจากริมฝีปากของจงอุนที่ลากผ่านไปทุกอณู เสียงครางหวานของซองมินทำให้อารมณ์ของจงอุนพุ่งพล่าน ในท่สุดร่างกายอันใหญ่โตของจงอุนก็หลุดพ้นจากพันธนาหารของกางเกงที่สวมใส่

“จงอุน..อ๊ะ..อื้อออ”

 

 

“ตื่นแล้วหรอดงแฮ” ฮยอกแจเดินเข้ามาภายในห้องนอนที่มีร่างบางนอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซด์

“พะ..พี่ชาย..ฮึก..พี่ชาย!!”

“ไม่ต้องกลัวๆ..พี่ชายอยู่นี่แล้วนะ..ไม่ต้องกลัว” ฮยอกแจกอดดงแฮเอาไว้แน่นก่อนจะลูบเรือนผมนุ่มแผ่วๆ

“ผมขอโทษฮะพี่ชาย..ผมจะไม่ทำผิดอีกแล้ว..พี่อยาโกรธผมนะ” ในใจของฮยอกแจอย่าจะฆ่าตัวเองให้ตายไม่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่เห็นแก่ตัว หรือแม้กระทั่งความผิดที่ฆ่าพี่ชายแท้ๆของดงแฮ เขายังอยากได้คนตัวเล็กมาครอบครอง เขายังรั้งตัวดงแฮเอาไว้กับตัวเอง

“ไม่..ดงแฮไม่ผิดอะไรเลย..พี่ต่างหากที่ผิด”

“ไม่..พี่เป็นคนดีที่ผมจะไม่ลืมบุญคุณฮะ”

“...”

“ผมจะตอบแทนบุญคุณของพี่” ดงแฮใช้มือเล็กๆของตัวเองปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตของตัวเองออกแล้วถอดมันทิ้งไว้ข้างๆเตียงก่อนจะคว้ามือของฮยอกแจมาจับที่หน้าอกแล้วจับมือหนาเคลื่อนผ่านติงไตที่แข็งขืนของตนเอง

“ทำอะไร..ดงแฮ” ฮยอกแจเบือนหน้าหนีถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ผมให้พี่เป็นเจ้าของผม” ดงแฮพูดก่อนจะถอดสูทสีดำสนิทของฮยอกแจออกแล้วดึงไทที่ผูกอยู่บนคอเสื้ออย่างลวกๆ ฮยอกแจกัดริมฝีปากแน่นก่อนที่อารมณ์ของเขาจะถูกพาไปโดยคนตัวเล็กที่อยู่เบื้อหน้านี้

“ผมรู้สึกคุ้นเคยพี่..มากยิ่งกว่าคิบอมซะอีก” ..

 

 

 

“จงอุนฮะ....” ซองมินตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด

“มีอะไรหรอซองมิน” จงอุนยิ้มกว้างคว้าคนตัวเล็กไปกอดไว้โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าไม่สบายใจของซองมิน                                

“คืนนี้พระจันทร์จะเต็มดวงอีกแล้วฮะ”

“ไม่ต้องกลัวนะซองมิน..ผมจะกอดซองมินเอาไว้..ผมจะไม่ยอมให้ซองมินเจ็บปวดอีกแล้ว” จงอุนกุมมือซองมินเอาไว้แน่น

“ผมจะไม่ยอมเสียคนรักของผมเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด”

“ขอบคุณนะจงอุน”

 

“พี่ชายฮะ..ผมต้องไปหาคิบอมแล้วหล่ะฮะ” ดงแฮลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนความเจ็บปวดจากทางเบื้องล่างทำให้ดงแฮแบ้หน้าเล็กน้อยแต่ก็ฝืนยันตัวให้ลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำ

“ไม่ไปได้มั้ยดงแฮ” ฮยอกแจคว้าข้อมือของดงแฮเอาไว้

“ไม่ได้ฮะผมต้องไปดูแลคิบอม” ดงแฮบิดข้อมือออกจากการกอบกุมของฮยอกแจก่อนจะตรงเข้าไปล้างหน้าใส่เสื้อผ้าด้วยความรวดเร็วและก้าวออกจากห้องนอนห้องนี้ไป ห้องนอนที่มักจะอยู่ในความฝัน ห้องนอนที่มักจะปรากฏในเวลาที่ดงแฮปวดหัว ภายในใจของดงแฮรู้สึกสังหรณ์ใจเหลือเกินว่า .. ที่นี่ คือที่ที่ดงแฮได้จากมาเมื่อ 1 ปีที่แล้ว แล้วลีฮยอกแจที่เขาเพิ่งนอนด้วยหล่ะ อ้อมกอดอบอุ่นกับน้ำเสียงที่คุ้นเคยนั่น ฮยอกแจเป็นใครกันแน่

 

กริ๊ก

เสียงประตูห้องของโรงพยาบาลเปิดออกทำให้คิบอมที่กำลังเก็บเสื้อผ้าที่เตรียมออกจากโรงพยาบาลหันไปมองร่างของผู้มาใหม่ทันที แล้วก็ดังคาด ดงแฮกลับมาหาเขา

“ดงแฮ..เป็นอะไรไหม..ไปไหนมา..รู้มั้ยคิบอมห่วงดงแฮมากแค่ไหน” คิบอมละจากของตรงหน้าแล้วตรงมายังร่างของดงแฮที่ดูอ่อนเพลียทันที

“คิบอม...ผมเป็นใคร” น้ำเสียงเย็นชาเจือแววปวดร้าวของดงแฮดังขัดอ้อมแขนของคิบอมที่กำลังจะกอดรัดร่างบาง

“ทะ..ทำไม..ดงแฮ”

“บอกความจริงผมมาคิบอม..ผมไปที่นั่นมา...ผมไปที่ๆผมเห็นในความฝันมา..”

“...”

“ที่นั่นก็คือห้องนอนของพี่..ห้องนอนของพี่ฮยอกแจ”

“...”

“พี่ฮยอกแจเป็นใครฮะ..พี่เค้าเป็นใครฮะ!!” ดงแฮกำมือแน่นก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ดงแฮอยากจะจำได้ อยากจะจำเรื่องราวมในอดีตได้ แต่ก็นึกไม่ออก อาการปวดหัวเล่นงานดงแฮไม่ยอมหยุด แต่ความสนใจของดงแฮไม่ได้อยู่ที่อาการเจ็บปวดของตัวเอง แต่มันอยู่ที่ความจริงที่จะออกจากปากคิบอมต่างหาก ดงแฮรู้ว่าฮยอกแจต้องเกี่ยวข้องกับตนเองอย่างแน่นอน

“อยากรู้จริงหรอลีดงแฮ..” ดวงตาของคิบอมฉายแววปวดร้าว ก่อนจะไปสะดุดที่รอยแดงบนต้นคอขาวของดงแฮ ดวงตาที่ฉายแววปวดร้าวแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่เจือไปด้วยความอาฆาตแค้น และความผิดหวัง

“ได้..คิบอมจะเล่าให้ดงแฮฟัง...คนที่ชื่อลีฮยอกแจนั่นน่ะ..คือคนที่ฆ่าพี่ชายคนเดียวของดงแฮ..เค้าคือคนที่ทำให้ดงแฮเหลือตัวคนเดียว...เค้าคือคนที่ทำร้ายดงแฮเมื่อปีที่แล้ว..พอเค้าหมดเยื่อใยในตัวดงแฮ..ก็เอาดงแฮมาให้ผม..เค้านั่นแหละคือปีศาจที่ทำให้ดงแฮความจำเสื่อม!!”

“ไม่จริงงง!!”

“จริงเซ่!!...ลีฮยอกแจคือคนที่ทำให้ดงแฮเป็นแบบนี้ไงเล่า!!”

 ร่างของดงแฮสะอึกสะอื้นตัวโยนก่อนจะล้มลงไปนั่งที่พื้น ดวงตาเต็มไปด้วยคราบน้ำตาของความเจ็บปวดภาพที่ดงแฮถูกคนลวนลามได้เด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง ความทรงจำเลวร้ายเมื่อปีที่แล้วของดงแฮกลับมาอีกครั้ง แต่ทว่า ความผิดพลาดบางอย่างที่ดงแฮลืมก็คือ แววตาอบอุ่นที่เจือความห่วงใยของฮยอกแจที่มอบให้กับดงแฮ และหัวใจของดงแฮที่ถูกฮยอกแจกุมเอาไว้เมื่อปีที่แล้ว ความทรงจำดีๆไม่ได้กลับหวนคืนมา ดงแฮไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นทาสของความริษยาที่คิบอมมีต่อฮยอกแจ

“ลีดงแฮ..อย่าร้องไห้นะครับ..ผมจะช่วยดงแฮแก้แค้นให้สาสมกับสิ่งที่มันทำเอง” คิบอมคว้าร่างสั่นเทาของดงแฮมากอดเอาไว้ก่อนจะแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมาโดยที่ดงแฮไม่ได้เห็นมันเลยแม้แต่น้อย

“ผมจะฆ่าลีฮยอกแจด้วยมือของผมเองคิบอม..ลีดงแฮคนนี้จะฆ่ามันเอง”

 

 

“ที่นี่คือที่ๆน้องของผมหลับสนิทอยู่...น้องบอกกับผมว่า..ที่นี่คือที่ของเทวดา..ที่นี่คือที่ๆน้องจะรอผม”

หยดน้ำใสๆไหลออกจากดวงตาของจงอุนก่อนที่มันถูกสายลมจากท้องทะเลพัดพาไป

 

เนินเขาๆเล็กที่ตั้งอยู่เบื้องหลังทะเลสีคราม ป้ายหลุมศพสีขาวนวลตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเนินดินที่ปกคลุมด้วยหญ้าสีเขียวและดอกไปหลากสีสัน ภายใต้ต้นหญ้านี้คงจะมีร่างที่หลับใหลขององค์ชายน้องแห่งสรวงสวรรค์

 

“จงอุน..” ซองมินอุทานเบาๆก่อนจะกอดร่างของจงอุนเอาไว้

“เรามาสร้างความทรงจำดีๆด้วยกัน..อย่าไปจมกับอดีตอีกเลยนะ..” ซองมินกอดจงอุนแน่นขึ้น

“ซองมิน.ผมตัดสินใจแล้วหล่ะครับ”

“...” ซองมินเงยหน้าขึ้นมาสบตาจงอุน

“คือนี้ผมจะเป็นพวกเดียวกับซองมินนะ...ได้โปรดกัดผมเมื่อพระจันทร์ยามค่ำคืนเปล่งแสงเต็มดวง..แล้วเราสองคนจะต่อสู้ไปด้วยกัน”

“จงอุน..” ซองมินโผเข้าซบไปที่อกของจงอุน

 

สายลมของท้องทะเลคงเป็นพยานรักอักบริสุทธิ์ให้สองคนนี้ตลอดไป..

 

 

“ลีฮยอกแจ!!”  ปลายกระบอกปืนสีเงินมันวาวจ่อไปที่หน้าอกด้านซ้ายของฮยอกแจ มือสั่นสะท้านของดงแฮที่กำลังขึ้นนกช้าๆ น้ำตาเป็นสายไหลออกมาราวกับว่ามันจะไม่มีสิทธิ์ได้ไหลอีก

“ดงแฮ..ทำไม”

“ทำไม?..ทำไม!..ทำไมคุณต้องฆ่าพี่ชายผม..ทำไมคุณต้องโกหก!”

“ดงแฮ!”  ดวงตาของฮยอกแจเบิกกว้างขึ้นทันที ดงแฮจำเรื่องทุกอย่างได้แล้วงั้นหรือ...ขอโทษนะลีดงแฮ..ผมขอโทษจริงๆ ฮยอกแจหลับตาลงก่อนที่หยดน้ำตาจะหยดลงบนข้อมือของดงแฮ

“ขอโทษนะดงแฮ..ผมขอโทษ...ยิงเถอะ..ให้ผมชดใช้” น้ำเสียงเจ็บปวดของฮยอกแจเปล่งออกมา ภาพความทรงจำของดงแฮทับซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง ภาพรอยยิ้มอบอุ่นของฮยอกแจ ภาพที่ดงแฮอย่างจะรั้งตัวฮยอกแจไว้

“ลีดงแฮ!..มัวทำอะไรอยู่..ฆ่ามันซะสิ” เสียงของคิบอมดังมาจากเบื้องหลังทำให้ดงแฮสะบัดภาพนั้นทิ้งจะจะกดปลายกระบอกปืนย้ำเข้าไปที่หน้าอกด้านซ้ายของฮยอกแจ

“ลีดงแฮ!!บอกให้ยิงไงเล่า” เสียงตะคอดของคิบอมดังลั่นทำให้ดงแฮสะดุ้งตัวขึ้นมาดวงตาเบิกกว้าง หยาดน้ำตาไหลอาบออกมาไม่ขาดสาย

“ผมเกลียดคุณ..ลีฮยอกแจ..นายฆ่าพี่ชายชั้น!!...ปัง!!!!” ไกปืนถูกเหนี่ยวออกไปแล้วเลือดสีแดงสดไหนทะลักออกมาจากหน้าอกด้านซ้ายของฮยอกแจท่ามกลางรอยแสยะยิ้มของคิบอม

“ผมขอโทษ...ดงแฮ..ผม..ขะโทษ..ผม.รัก..”  เสียงสุดท้ายของดงแฮไม่สามารถเปล่งออกมาได้ร่างของเขาหล่นกระแทกพื้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่หัวใจอันเจ็บปวดจะหยุดเต้นไปในที่สุด

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ”  เสียงหัวเราะร่วนของคิบอมดังขึ้นขณะที่ดงแฮล้มลงไปบนพื้นเย็นเฉียบ ก่อนที่ความทรงจำชิ้นสุดท้ายจะกลับเข้ามา

“ลีฮยอกแจ..ผมขอโทษ..ผมรักคุณ..ฮือๆ”

 

ภาพสุดท้ายที่ฮยอกแจเดินจากไป..ภาพที่ทำให้ดงแฮรู้ว่า..แท้จริงแล้ว..ฮยอกแจคือคนที่ดงแฮรักที่สุด..แท้จริงแล้ว

คนที่พรากดงแฮไปจากฮยอกแกคือปีศาจที่ชื่อคิมคิบอมต่างหาก..

 

น้ำตาของดงแฮไหลเปรอะเปื้อน ออกมามากมาย ดงแฮกำมือแน่น คว้ากระบอกปืนกลับมาในมืออีกครั้ง

“ดีมากดงแฮ...การแก้แค้นจบสิ้นแล้ว..ฮ่าๆ” คิบอมก้าวขาเข้ามาใกล้ดงแฮอีกครั้ง

“ใครบอกว่าการแก้แค้นมันจบแล้ว...มันยังไม่จบต่างหาก” ปลายกระบอกปืนหันกลับมาจ่อที่หน้าอกของคิบอมทันที

“ทำอะไรน่ะดงแฮ..อย่าเล่นแบบนี้มันอันตรายนะ”

“นายมันเลว..คิบอม...นายหลอกฉัน...นายหลอกให้ฉันฆ่าฮยอกแจ..นายหลอกให้ฉันฆ่าคนรักของตัวเอง!!”

“พูดเรื่องอะไรดงแฮ”

“หุบปาก!!” ดงแฮดันกระบอกปืนเข้าไปที่หน้าอกด้านซ้ายของคิบอม

“นายต้องโดนเป็นสิบเท่าของฮยอกแจ..นายต้องตายเป็นพันหน!!.....ปัง!!ปัง..ปัง.ปัง..ปัง..ปัง..ปัง!!!!”

 

กระสุนผ่านทะลุร่างของคิบอมซ้ำๆก่อนที่ร่างของคิบอมจะกระเด็นไปและล้มลงในที่สุดท่ามกลางทะเลเลือดและความรักอันเจ็บปวดแสนสาหัส

 

“ฮ่าๆๆ....ฮิ..ฮ่าๆๆ..ฮิฮิฮิ..ปัง!”  กระสุนนัดสุดท้ายถูกฝังที่ขมับของผู้ยิงมัน ร่างของดงแฮทรุดลงกับพื้นก่อนที่มือเปื้อนเลือดของดงแฮจะถูกจับไว้กับมือของร่างไร้ชีวิตของฮยอกแจ

 

....ผมขอโทษนะฮยอกแจ...ขอโทษที่จำคุณไม่ได้..ขอโทษที่จำความรักของเราสองคนไม่ได้..ขอโทษ ..

 

 

*********THE END*********