Storythai

คยู..แล้วเรื่องที่โรงเรียนนายจะทำยังไง..นายฆ่าคนตายนะ ซองมินเขย่าแขนคยูฮยอนขณะเดินไปหาอะไรกินในเย็นวันนั้น

ท่านแม่จัดการได้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ คยูฮยอนหันมายิ้มให้ซองมิน

ซองมินกินเยอะๆนะผมไม่กินหรอกคยูฮยอนดันจานข้าวของตัวเองไว้ตรงหน้าซองมิน

นายกินสิทำไมไม่กิน

ความจริงผมไม่กินก็อยู่ได้ครับ

เรื่องนี้ชั้นไม่รู้มาก่อนเลยนะ

ผมไม่ได้บอกซองมินเองแหละ

แล้วนายจะให้ชั้นกินคนเดียวหมดเลยหรอชั้นอ้วนจะตายอยู่แล้วนะ

ยังไงผมก็รักซองมินถึงจะอ้วนก็ไม่เป็นอะไรหรอก

...

พรุ่งนี้นายจะไปส่งชั้นที่โรงเรียนอีกรึเปล่า? ซองมินถามขึ้นทำลายความเงียบระหว่างทางเดินกลับบ้าน

ไปสิ..ผมเป็นห่วงคุณมากนะถ้าให้ผมอยู่รอคุณเฉยๆคงจะบ้าตาย

เขินอ่ะ ซองมินยิ้มอายๆให้คยูฮยอน

เขินก็เขินสิ คยูฮยอนเอื้อมมือไปบิดจมูกซองมินเบาๆ

คยูอ่ะ

ไป..เข้าบ้านไปอาบน้ำนอนซะเดี๋ยวผมจะรออยู่บนหลังคา คยูฮยอนดันตัวซองมินให้เข้าบ้านไปก่อนจะกระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังคา

อย่าตากลมหนาวมากนะคยูเดี๋ยวจะไม่สบาย

เบื้องหลังของคยูฮยอนแวมไพร์หนุ่มลูกครึ่งมนุษย์..

คยูฮยอนเกิดกับแวมไพร์ผู้ปกครองโลกที่สามกับหญิงสาวมนุษย์ที่มีศักดิ์เป็นองค์หญิงพระองค์หนึ่ง เมื่อ 18 ปีที่แล้วโชคชะตาพาให้ราชาแห่งแวมไพร์มาตกหลุมรักองค์หญิงผู้สูงศักดิ์พระองค์หนึ่ง...เพื่อรักษาชีวิตของลูกชายที่เกิดกับมนุษย์ราชาแห่งแวมไพร์จึงพาตัวลูกชายตัวน้อยๆกลับมาเลี้ยงยังโลกที่สามหรือโลกแห่งแวมไพร์ความเป็นเลือดผสมทำให้ลูกชายที่ชื่อคยูฮยอนคนนี้ไม่ยอมกินเลือดมนุษย์ตั้งแต่เล็กจนโต ต่อมาเมื่อคยูฮยอนเติบโตเป็นแวมไพร์หนุ่มผู้เก่งกาจก็พบรักกับหญิงสาวมนุษย์คนหนึ่ง ความรักต้องห้ามครั้งที่สองเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อทั้งคู่ต่างรักกันและกัน ราชาผู้ปกครองโลกที่สามไม่อาจทนเห็นลูกชายต้องพบกับรักต้องห้ามที่เจ็บปวดเหมือนกับตนเองจึงต้องทำบางสิ่งบางอย่างที่ถึงจะต้องทำร้ายลูกชายก็ต้องทำ..

ท่านพ่อทำอะไรคนรักของข้า..

พ่อไม่ต้องการให้เจ้ารักมนุษย์

แต่เธอไม่ได้รู้เรื่องท่านควรตัดสินนางด้วยความตายงั้นหรือ

คยูฮยอนถ้าเจ้ายังไม่มีสติก็ออกไปจากโลกนี้ซะ

หัวใจที่เหมือนกับว่าจะแตกสลายของคยูฮยอน กับร่างที่ไร้ความรู้สึกได้เดินทางมาอยู่ในโลกมนุษย์ก่อนที่กลางดึกคืนหนึ่งจะพาเขามาพบกับใครอีกคน...

เจ้าช่วยข้าที...

นี่คุณ

คยูฮยอนนนนนซองมินอาบน้ำเสร็จแล้วนะ เสียงตะโกนของซองมินดังขึ้นทำลายห้วงความคิดของคยูฮยอน

คยูฮยอนกระโดดจากหลังคาลงมาที่ระเบียงห้องนอนทันทีที่หันเข้าไปในห้องก็พบกับร่างที่ห่อแต่ผ้าขนหนูของซองมิน

เฮ้ยยยคยูจะเข้ามาในบ้านทำไมไม่บอกหล่ะ ซองมินรีบหันหลังให้คยูฮยอนทันที

จะอายทำไมหล่ะทีผมซองมินไม่ให้ดูแต่ทีพวกมันยังได้ดูของซองมิน

นายกำลังดูถูกฉัน

ผมไม่ได้ดูถูกแต่ผมพูดความจริง คยูฮยอนพูดน้ำเสียงเรียบก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียงนอน

งั้นนายก็เชิญดูตามสบาย พูดจบซองมินก็เดินเข้ามาหาคยูฮยอนที่ปลายเตียงก่อนจะยืนกอดอกยืนจ้องคยูฮยอน

ผมไม่อยากดู คยูฮยอนหันหน้าหนีซองมิน

......................ฮึก ความเงียบปกคลุมอยู่นานก่อนที่เสียงสะอื้นของซองมินจะดังขึ้น

คยูฮยอนหันหน้ากลับมามองร่างสั่นเทาของซองมินทันทีก่อนจะคว้าร่างเอากอดเอาไว้

ผมแค่..ผมแค่น้อยใจก็เท่านั้นเอง คยูฮยอนกอดร่างซองมินแน่นขึ้น

น้อยใจ..แต่นายทำร้ายจิตใจชั้นมาก

ผมจะขอโทษคุณ คยูฮยอนพูดเบาๆแล้วคว้าตัวซองมินให้นอนราบลงกับเตียงก่อนจะจูบเบาๆที่ริมฝีปากเลื่องลงมาที่ลำคอฝากรอยแดงสีกุหลาบเอาไว้ ก่อนจะลากลิ้นไล้ วนยังติ่งไตแข็งขึงของซองมิน

อ๊ะ..อ๊า เสียงครางของซองมินทำให้คยูฮยอนถอดสิ่งปกปิดร่างกายของตนเองก่อนจะทาบทับกายไปกับซองมินอีกครั้ง จูบครั้งที่สองเป็นจูบที่ซองมินจูบตอบคยูฮยอนลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดพันเล่นกัน รสชาติความหวานของซองมินทำให้คยูฮยอนไม่อาจหยุดการกระทำใดๆได้อีกจนกระทั่ง

เป็นของข้านะซองมิน

เก็บสร้อยนี้ไว้มันจะปกป้องเจ้าจากแวมไพร์ตนอื่นได้..จำไว้นะซองมินข้ารักเจ้า

1 เดือนผ่านไป..

คยูฮยอน... ซองมินตื่นขึ้นมาในเช้าวันหยุดวันหนึ่งข้างกายของซองมินยังคงมีคยูฮยอนนอนหลับอยู่เช่นทุกๆวันที่ผ่านมาตลอด 1 เดือน สร้อยคอจี้กางเขนก็ยังคงอยู่ที่คอซองมิน เช่นเดิม

คยูฮยอน..ตื่นเถอะไปหาอะไรกินกัน ซองมินเอื้อมมือไปแตะใบหน้าที่หลับสนิทของคยูฮยอนก็ต้องชักกลับทันทีเมื่อใบหน้าที่สัมผัสนั้นมีเพียงความเย็นจับใจปกคลุมอยู่ ใบหน้าที่เคยสดใสมีเลือดฝาดของคยูฮยอนกลับมีสีซีดเซียวเหมือนกับว่าเขาไม่มีชีวิต..ไม่มีลมหายใจแล้ว

...1 เดือนเต็มที่ข้าสามารถใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ปกติทั่วไปแต่มีพลังเหมือนกับแวมไพร์

เหมือนทุกอย่างเล่นซ้ำวนอีกครั้งเมื่อซองมินนึกถึงประโยคที่คยูฮยอนได้พูดไว้

คยู..นายห้ามเป็นอะไรนะ..ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ซองมินเขย่าร่างคยูฮยอนขณะที่ดวงตาก็ถูกปกคลุมไปด้วยหยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า

คยูฮยอนนนนนนนนนนนนนนน

จี้ไม้กางเขนของสร้อยคอของคยูฮยอนเปล่งแสงสีเงินออกมาสว่างจ้าก่อนจะดับวูบลงไปตามเดิม

ฮึกๆคยู..นายตื่นขึ้นมาสิ

ซอง..มิน มือเย็นของคยูฮยอนเอื้อมมาปาดน้ำตาบนดวงตาของซองมินออก

คยู... ซองมินกอดคยูฮยอนเอาไวแน่นทันที

อย่าร้องไห้นะ..เดี๋ยวผมก็ไม่เป็นอะไรแล้ว คยูฮยอนพดก่อนจะหลบสายตาของซองมิน

ไม่จริง..คยูนายโกหก..มันถึงเวลาที่นายต้องกลับไปเป็นแวมไพร์แล้วใช่มั้ย..นายตอบชั้นมาสิ ซองมินเขย่าร่างคยูฮยอนก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบลงมาอีกครั้ง

ผมไม่ยอมทิ้งซองมินไปไหนเด็ดขาด..ซองมินพาผมไปพบใครคนนึงได้มั้ย

ใคร..

ท่านแม่

ความรักของแม่ที่มีต่อลูก..

คยูฮยอนในที่สุดลูกก็กลับมาอีกครั้ง...จำไว้ถ้าเจ้ารักมนุษย์คนใดให้พามาหาแม่พวกเจ้าจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

ท่านจะทำอะไรหรือ

แลกกับชีวิตของแม่ให้เจ้าได้เป็นมนุษย์..เท่านี้เจ้าจะมีความสุข

ข้าไม่มีวันทำร้ายท่านแม่

แม่ผิดต่อลูกมาก..ให้แม่ได้ไถ่โทษกับถูกเป็นครั้งสุดท้ายแค่นี้ก็พอแล้ว..

ที่หน้าประตูโรงเรียน..

แฮ่กๆๆ คยูฮยอนหอบอย่างแรงเพราะไม่อาจทนกับสภาพร่างกายที่ขาดอาหารได้..ดวงตาของคยูฮยอนเริ่มแดงก่ำขณะที่ริมฝีปากและใบหน้าเริ่มซีดลงเรื่อยๆอุณหภูมิในร่างกายก็เย็นจัดจนซองมินถึงกับตัวสั่นด้วยความหนาว

อดทนอีกนิดนะคยูใกล้จะถึงแล้ว..ท่านแม่ของนายจะช่วยนายได้ใช่ไหม?

ซองมิน..หยุดก่อน

ทำไมหรอคยูนายจะไม่ไหวแล้วนะ

มีคนกำลังจะมาทางนี้รีบหลบก่อนที่เขาจะเห็นผม คยูฮยอนพยายามเดินเลี่ยงเข้าไปในตรอกข้างทางแต่ก็ต้องชะงักลง..

จะไปไหน! เสียงเกรี้ยวกราดของชายคนหนึ่งดังขึ้นเขามีดวงตาสีม่วงกับผมสีดำคลับผิวสีซีดนั้นบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา

นายเป็นใคร ซองมินถามออกไปก่อนจะประคองร่างคยูฮยอนเอาไว้

ถอยไป..เจ้าไม่เกี่ยวไอ้แวมไพร์ชั่วร้ายนั่นต่างหากที่ข้าต้องคิดบัญชี ชายคนนั้นควักปืนกระบอกออกมาจากกางเกงก่อนจะเล็งเป้าไปที่คยูฮยอน

ห้ามทำอะไรเค้านะ!! ซองมินกางเขนขวางทิศทางของปืนเพื่อปกป้องคยูฮยอน

ถอยไป!!มันฆ่าน้องสาวของข้ามันสมควรต้องตาย! !! ชายคนนั้นโวยวายเหมือนคนคลั่ง

ซองมินถอยออกไป...หมอนั่นเป็นนักล่าแวมไพร์และตอนนี้มันก็พร้อมที่จะฆ่าผมได้ทุกเมื่อ คยูฮยอนพยายามดันตัวซองมินให้ไปข้างหลังตนเองแต่ก็สู้แรงขัดขืนของซองมินไม่ได้

นายไม่มีสิทธิ์ทำร้ายคยูฮยอน..ถ้าจะทำก็ต้องฆ่าชั้นให้ตายไปก่อน!!

ถอยออกไป!!

ปังงงงงงงงง

เสียงไกปืนที่ถูกลั่นดังขึ้น เหมือนเวลาถูกหยุดลงเมื่อกระสุนของนักล่าแวมไพร์ถูกยิงมาที่ซองมิน

อึก..อั่กกกกก ร่างของซองมินทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลลงสู่พื้นดิน สร้อมคอจี้รูปไม้กางเขนหลุดออกตงลงสู่พื้นดินพร้อมกับที่ลมหายใจสุดท้ายของซองมินหมดลง

ต่อไปชั้นจะดูแลนาย..ปกป้องนาย..และจะไม่ยอมให้นายต้องเป็นอันตราย..ชั้นสัญญานะคยู

ผมไม่เสียใจเลยที่ปกป้องคยูฮยอน...ลาก่อน

ซองมินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

ปังงงงงงงงงง

เสียงปืนอีกนัดถูกยิงออกมาอีกครั้ง

ข้าขอสาบาน..น้องสาวของเจ้าไม่ได้ถูกข้าฆ่า..

แวมไพร์หนุ่มทรุดกายลงกับพื้น ลมหายใจรวยรินและแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ลมหายใจสุดท้ายของเขา..มอบให้กับคนที่เขารักเมื่อคมเขี้ยวของแวมไพร์ฝังลงบนคอของมนุษย์ที่ชื่อลีซองมิน...นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำได้

ภาพความทรงจำถูกฉายซ้ำอีกครั้งเหมือนกับว่าเขาอยากจะจำเรื่องราวนี้ไปนานเท่านาน.ความรักต้องห้ามที่ไม่มีใครจะจะให้มันเป็น

เฮ้อ...นายเป็นใครกันนะ..ถึงได้ทำให้เราทิ้งการเรียนมาดูแล

ชั้นรักนาย..ชั้นรักนายเข้าแล้วแหละ

นายขึ้นไปทำอะไรบนนั้น..อากาศเย็นนะ

อย่าตากลมหนาวมากนะคยูเดี๋ยวจะไม่สบาย

  ต่อไปชั้นจะดูแลนาย..ปกป้องนาย..และจะไม่ยอมให้นายต้องเป็นอันตราย..ชั้นสัญญานะคยู

ชั้นขอโทษ...นายห้ามเป็นอะไรอีกนะ

เก็บสร้อยนี้ไว้มันจะปกป้องเจ้าจากแวมไพร์ตนอื่นได้..จำไว้นะซองมินข้ารักเจ้า

คยูฮยอนว่างร่างไร้ชีวิตของซองมินลงก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆสลายไป...

อีก 2 วันเจ้าจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง..จำไว้..ข้ารักเจ้า..น้ำตาของเจ้ามีค่ามากมายนัก...อย่าเป็นแวมไพร์ที่ไม่เอาไหนเช่นตัวข้า..สร้อยเส้นนั้นจะเป็นตัวแทนของข้า..ลาก่อนลีซองมิน

The End~

คยู..แล้วเรื่องที่โรงเรียนนายจะทำยังไง..นายฆ่าคนตายนะ ซองมินเขย่าแขนคยูฮยอนขณะเดินไปหาอะไรกินในเย็นวันนั้น

ท่านแม่จัดการได้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ คยูฮยอนหันมายิ้มให้ซองมิน

ซองมินกินเยอะๆนะผมไม่กินหรอกคยูฮยอนดันจานข้าวของตัวเองไว้ตรงหน้าซองมิน

นายกินสิทำไมไม่กิน

ความจริงผมไม่กินก็อยู่ได้ครับ

เรื่องนี้ชั้นไม่รู้มาก่อนเลยนะ

ผมไม่ได้บอกซองมินเองแหละ

แล้วนายจะให้ชั้นกินคนเดียวหมดเลยหรอชั้นอ้วนจะตายอยู่แล้วนะ

ยังไงผมก็รักซองมินถึงจะอ้วนก็ไม่เป็นอะไรหรอก

...

พรุ่งนี้นายจะไปส่งชั้นที่โรงเรียนอีกรึเปล่า? ซองมินถามขึ้นทำลายความเงียบระหว่างทางเดินกลับบ้าน

ไปสิ..ผมเป็นห่วงคุณมากนะถ้าให้ผมอยู่รอคุณเฉยๆคงจะบ้าตาย

เขินอ่ะ ซองมินยิ้มอายๆให้คยูฮยอน

เขินก็เขินสิ คยูฮยอนเอื้อมมือไปบิดจมูกซองมินเบาๆ

คยูอ่ะ

ไป..เข้าบ้านไปอาบน้ำนอนซะเดี๋ยวผมจะรออยู่บนหลังคา คยูฮยอนดันตัวซองมินให้เข้าบ้านไปก่อนจะกระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังคา

อย่าตากลมหนาวมากนะคยูเดี๋ยวจะไม่สบาย

เบื้องหลังของคยูฮยอนแวมไพร์หนุ่มลูกครึ่งมนุษย์..

คยูฮยอนเกิดกับแวมไพร์ผู้ปกครองโลกที่สามกับหญิงสาวมนุษย์ที่มีศักดิ์เป็นองค์หญิงพระองค์หนึ่ง เมื่อ 18 ปีที่แล้วโชคชะตาพาให้ราชาแห่งแวมไพร์มาตกหลุมรักองค์หญิงผู้สูงศักดิ์พระองค์หนึ่ง...เพื่อรักษาชีวิตของลูกชายที่เกิดกับมนุษย์ราชาแห่งแวมไพร์จึงพาตัวลูกชายตัวน้อยๆกลับมาเลี้ยงยังโลกที่สามหรือโลกแห่งแวมไพร์ความเป็นเลือดผสมทำให้ลูกชายที่ชื่อคยูฮยอนคนนี้ไม่ยอมกินเลือดมนุษย์ตั้งแต่เล็กจนโต ต่อมาเมื่อคยูฮยอนเติบโตเป็นแวมไพร์หนุ่มผู้เก่งกาจก็พบรักกับหญิงสาวมนุษย์คนหนึ่ง ความรักต้องห้ามครั้งที่สองเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อทั้งคู่ต่างรักกันและกัน ราชาผู้ปกครองโลกที่สามไม่อาจทนเห็นลูกชายต้องพบกับรักต้องห้ามที่เจ็บปวดเหมือนกับตนเองจึงต้องทำบางสิ่งบางอย่างที่ถึงจะต้องทำร้ายลูกชายก็ต้องทำ..

ท่านพ่อทำอะไรคนรักของข้า..

พ่อไม่ต้องการให้เจ้ารักมนุษย์

แต่เธอไม่ได้รู้เรื่องท่านควรตัดสินนางด้วยความตายงั้นหรือ

คยูฮยอนถ้าเจ้ายังไม่มีสติก็ออกไปจากโลกนี้ซะ

หัวใจที่เหมือนกับว่าจะแตกสลายของคยูฮยอน กับร่างที่ไร้ความรู้สึกได้เดินทางมาอยู่ในโลกมนุษย์ก่อนที่กลางดึกคืนหนึ่งจะพาเขามาพบกับใครอีกคน...

เจ้าช่วยข้าที...

นี่คุณ

คยูฮยอนนนนนซองมินอาบน้ำเสร็จแล้วนะ เสียงตะโกนของซองมินดังขึ้นทำลายห้วงความคิดของคยูฮยอน

คยูฮยอนกระโดดจากหลังคาลงมาที่ระเบียงห้องนอนทันทีที่หันเข้าไปในห้องก็พบกับร่างที่ห่อแต่ผ้าขนหนูของซองมิน

เฮ้ยยยคยูจะเข้ามาในบ้านทำไมไม่บอกหล่ะ ซองมินรีบหันหลังให้คยูฮยอนทันที

จะอายทำไมหล่ะทีผมซองมินไม่ให้ดูแต่ทีพวกมันยังได้ดูของซองมิน

นายกำลังดูถูกฉัน

ผมไม่ได้ดูถูกแต่ผมพูดความจริง คยูฮยอนพูดน้ำเสียงเรียบก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียงนอน

งั้นนายก็เชิญดูตามสบาย พูดจบซองมินก็เดินเข้ามาหาคยูฮยอนที่ปลายเตียงก่อนจะยืนกอดอกยืนจ้องคยูฮยอน

ผมไม่อยากดู คยูฮยอนหันหน้าหนีซองมิน

......................ฮึก ความเงียบปกคลุมอยู่นานก่อนที่เสียงสะอื้นของซองมินจะดังขึ้น

คยูฮยอนหันหน้ากลับมามองร่างสั่นเทาของซองมินทันทีก่อนจะคว้าร่างเอากอดเอาไว้

ผมแค่..ผมแค่น้อยใจก็เท่านั้นเอง คยูฮยอนกอดร่างซองมินแน่นขึ้น

น้อยใจ..แต่นายทำร้ายจิตใจชั้นมาก

ผมจะขอโทษคุณ คยูฮยอนพูดเบาๆแล้วคว้าตัวซองมินให้นอนราบลงกับเตียงก่อนจะจูบเบาๆที่ริมฝีปากเลื่องลงมาที่ลำคอฝากรอยแดงสีกุหลาบเอาไว้ ก่อนจะลากลิ้นไล้ วนยังติ่งไตแข็งขึงของซองมิน

อ๊ะ..อ๊า เสียงครางของซองมินทำให้คยูฮยอนถอดสิ่งปกปิดร่างกายของตนเองก่อนจะทาบทับกายไปกับซองมินอีกครั้ง จูบครั้งที่สองเป็นจูบที่ซองมินจูบตอบคยูฮยอนลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดพันเล่นกัน รสชาติความหวานของซองมินทำให้คยูฮยอนไม่อาจหยุดการกระทำใดๆได้อีกจนกระทั่ง

เป็นของข้านะซองมิน

เก็บสร้อยนี้ไว้มันจะปกป้องเจ้าจากแวมไพร์ตนอื่นได้..จำไว้นะซองมินข้ารักเจ้า

1 เดือนผ่านไป..

คยูฮยอน... ซองมินตื่นขึ้นมาในเช้าวันหยุดวันหนึ่งข้างกายของซองมินยังคงมีคยูฮยอนนอนหลับอยู่เช่นทุกๆวันที่ผ่านมาตลอด 1 เดือน สร้อยคอจี้กางเขนก็ยังคงอยู่ที่คอซองมิน เช่นเดิม

คยูฮยอน..ตื่นเถอะไปหาอะไรกินกัน ซองมินเอื้อมมือไปแตะใบหน้าที่หลับสนิทของคยูฮยอนก็ต้องชักกลับทันทีเมื่อใบหน้าที่สัมผัสนั้นมีเพียงความเย็นจับใจปกคลุมอยู่ ใบหน้าที่เคยสดใสมีเลือดฝาดของคยูฮยอนกลับมีสีซีดเซียวเหมือนกับว่าเขาไม่มีชีวิต..ไม่มีลมหายใจแล้ว

...1 เดือนเต็มที่ข้าสามารถใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ปกติทั่วไปแต่มีพลังเหมือนกับแวมไพร์

เหมือนทุกอย่างเล่นซ้ำวนอีกครั้งเมื่อซองมินนึกถึงประโยคที่คยูฮยอนได้พูดไว้

คยู..นายห้ามเป็นอะไรนะ..ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ซองมินเขย่าร่างคยูฮยอนขณะที่ดวงตาก็ถูกปกคลุมไปด้วยหยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า

คยูฮยอนนนนนนนนนนนนนนน

จี้ไม้กางเขนของสร้อยคอของคยูฮยอนเปล่งแสงสีเงินออกมาสว่างจ้าก่อนจะดับวูบลงไปตามเดิม

ฮึกๆคยู..นายตื่นขึ้นมาสิ

ซอง..มิน มือเย็นของคยูฮยอนเอื้อมมาปาดน้ำตาบนดวงตาของซองมินออก

คยู... ซองมินกอดคยูฮยอนเอาไวแน่นทันที

อย่าร้องไห้นะ..เดี๋ยวผมก็ไม่เป็นอะไรแล้ว คยูฮยอนพดก่อนจะหลบสายตาของซองมิน

ไม่จริง..คยูนายโกหก..มันถึงเวลาที่นายต้องกลับไปเป็นแวมไพร์แล้วใช่มั้ย..นายตอบชั้นมาสิ ซองมินเขย่าร่างคยูฮยอนก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบลงมาอีกครั้ง

ผมไม่ยอมทิ้งซองมินไปไหนเด็ดขาด..ซองมินพาผมไปพบใครคนนึงได้มั้ย

ใคร..

ท่านแม่

ความรักของแม่ที่มีต่อลูก..

คยูฮยอนในที่สุดลูกก็กลับมาอีกครั้ง...จำไว้ถ้าเจ้ารักมนุษย์คนใดให้พามาหาแม่พวกเจ้าจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

ท่านจะทำอะไรหรือ

แลกกับชีวิตของแม่ให้เจ้าได้เป็นมนุษย์..เท่านี้เจ้าจะมีความสุข

ข้าไม่มีวันทำร้ายท่านแม่

แม่ผิดต่อลูกมาก..ให้แม่ได้ไถ่โทษกับถูกเป็นครั้งสุดท้ายแค่นี้ก็พอแล้ว..

ที่หน้าประตูโรงเรียน..

แฮ่กๆๆ คยูฮยอนหอบอย่างแรงเพราะไม่อาจทนกับสภาพร่างกายที่ขาดอาหารได้..ดวงตาของคยูฮยอนเริ่มแดงก่ำขณะที่ริมฝีปากและใบหน้าเริ่มซีดลงเรื่อยๆอุณหภูมิในร่างกายก็เย็นจัดจนซองมินถึงกับตัวสั่นด้วยความหนาว

อดทนอีกนิดนะคยูใกล้จะถึงแล้ว..ท่านแม่ของนายจะช่วยนายได้ใช่ไหม?

ซองมิน..หยุดก่อน

ทำไมหรอคยูนายจะไม่ไหวแล้วนะ

มีคนกำลังจะมาทางนี้รีบหลบก่อนที่เขาจะเห็นผม คยูฮยอนพยายามเดินเลี่ยงเข้าไปในตรอกข้างทางแต่ก็ต้องชะงักลง..

จะไปไหน! เสียงเกรี้ยวกราดของชายคนหนึ่งดังขึ้นเขามีดวงตาสีม่วงกับผมสีดำคลับผิวสีซีดนั้นบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา

นายเป็นใคร ซองมินถามออกไปก่อนจะประคองร่างคยูฮยอนเอาไว้

ถอยไป..เจ้าไม่เกี่ยวไอ้แวมไพร์ชั่วร้ายนั่นต่างหากที่ข้าต้องคิดบัญชี ชายคนนั้นควักปืนกระบอกออกมาจากกางเกงก่อนจะเล็งเป้าไปที่คยูฮยอน

ห้ามทำอะไรเค้านะ!! ซองมินกางเขนขวางทิศทางของปืนเพื่อปกป้องคยูฮยอน<