Storythai

FANFIC-SUJU: The postscript love scene

ACTOR: Yesung,Sungmin,Hyukjae,Donghae,Kibum

RATE: -

AUTHOR: kim-ryeokate

STATUS: 5

DATE: 19/11/07

คำแนะนำสำหรับการอ่าน

สำหรับเรื่องนี้เป็นโปรเจคที่สืบต่อเนื่องมาจากตัวละครในฟิคเรื่องก่อนๆนี้ คือตั้งแต่ The vampire,The deity,The devil   ย้อนกลับไปอ่านฟิคทั้งสามเรื่องให้จบก่อนจะได้อรรถรสในการอ่าน เข้าถึงตัวละครและเนื้อเรื่องค่ะ

โอ๊ยยยย  เสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดของจงอุนที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียงๆหนึ่ง ทำให้ไปกระทบกับบาดแผลที่ได้รับ จุดรวมแสงของสายตาจงอุนเริ่มปรับให้ชินกับแสงไฟสลัวๆที่ตื่นขึ้นมาพบ นี่เป็นเวลาอะไรจงอุนไม่สามารถรับรู้ได้ เขาไม่รู้แม้กระทั่งที่ๆเขาอยู่นั้นคือที่ไหน กลิ่นหอมอ่อนๆที่ระอุอยู่รอบกายนั้น ระเหยออกมาจากเตียงที่เขากำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ตอนนี้ กลิ่นธรรมชาติๆที่ไม่ค่อยได้สัมผัสนั้น ทำให้จงอุนเริ่มเพ่งมองสังเกตสิ่งรอบตัวที่แสงไฟนั้นสาดส่องถึง ด้านหลังของจงอุนเป็นหัวเตียงที่ติดกับกำแพงอิฐสีแดง ฝาผนังรอบๆกายก็เป็นอิฐทำให้บรรยากาศภายในตัวบ้านหรือห้องๆนี้ มีอุณหภูมิต่ำมากจนจงอุนเริ่มที่จะรู้สึกเย็นวูบวาบอยู่ไม่น้อย แสงไฟจากโคมไฟเล็กๆที่ตั้งอยู่บนโต๊ะวางของไม่ไกลจากเตียงนั้น ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศนั้นดูเป็นปกติเหมือนบ้านคนเท่าใดนัก

ตึก..ตึก..ตึก    เสียงฝีเท้าของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ใส่รองเท้ากำลังเดินใกล้เข้ามา จงอุนเพ่งเล็งมองไปที่ความมืดนั้นที่เป็นต้นทางของเสียง ก่อนที่แสงสว่างที่ไม่มากนักจากภายนอกจะลอดผ่านประตูที่เปิดออกจะทำให้จงอุนต้องหรี่ตาลง ขณะที่สายตาของเขาเหมือนจะบอดไปชั่วขณะนั้น ความมืดในห้องก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง

ใครน่ะ!

.... จงอุนเพ่งมองไปในความมืดหลังแสงไฟ มีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนกับกลิ่นที่ระอุอยู่ที่เตียงนั้น โชยมาจากทางนั้น ลมหนาวจากภายนอกลอดผ่านช่องประตู ทำให้จงอุนรู้สึกเย็นวาบไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมนั้นยังคงลอยมาแตะจมูกเรื่อยๆ จนทำให้จงอุนมั่นใจว่าสิ่งมีชีวตที่ยืนอยู่ในความมืดนั้นคือเจ้าของเตียงที่เขากำลังนอนอยู่ เขาหวังว่าคนๆนั้นจะไม่ประสงค์ร้าย ลำพังตอนนี้ อาการบาดเจ็บของเขายังไม่ทุเลาพอที่จะต่อกรกับใครได้ทั้งนั้น

ฮัด..ฮัดชิ้ว จงอุนจามออกมาเสียงดังก่อนอาการเจ็บปวดจะแล่นพล่านทั่วร่างกายจนต้องล้มตัวลงนอนตัวงอบนที่นอนอีกครั้งหนึ่ง สักพักความรู้สึกของจงอุนก็สัมผัสได้ว่ามีผ้านวมผืนหนึ่งคลุมมาที่ร่างของเขา

ทำไมไม่นอนพักหล่ะ..เดี๋ยวจะเจ็บหนักกว่าเดิม เสียงนุ่มๆของคนๆหนึ่งดังขึ้น ดวงตาของจงอุนที่โพล่พ้นผ้านวมมองเห็นร่าง ซีดๆของคนที่พูดได้อย่างชัดเจน จงอุนได้แต่เพ่งพินิจมองคนๆนั้น ใบหน้าซีดๆนั้น มีริมฝีปากบางสีชมพูสดใส ดวงตาเปล่งประกายแต่แฝงไปด้วยแววตาเศร้าดูน่าค้นหา พวงแก้มใสที่มีสีชมพูระเรื่อน้อยๆขัดกับสีผิว นั้นทำให้บุคคลตรงหน้าจงอุนที่เป็นเพศชายนั้นดูน่ารักเกินกว่าที่เขาจะตั้งตัวทันซะจริงๆ แต่ความคิดกลับหยุดลงชั่วขณะเมื่อจงอุนหวนกลับไปคิดถึงน้องชายที่น่ารักของเขา น้องชายที่ได้จากไปก่อนที่เขาจะได้มอบความรักให้มากกว่านี้ จากไปก่อนที่จะดูแลให้ดีกว่านี้ ..

....  มีเพียงความเงียบกับเสียงหายใจของร่างสองร่างในห้องมืดสลัวเป็นตัวบ่งบอกว่ายังคงมีสิ่งมีชีวิตอยู่ตรงนี้

หยดน้ำตาที่บดบังสายตาของจงอุน ไม่สามารถบดบังแสงสว่างที่วาบออกมาจากจี้เพชรที่ห้อยบนสร้อยคอของคนตรงหน้าได้

ร้องไห้หรือ? เสียงๆเดิมดังขึ้นในโสตประสาทของจงอุนอีกครั้ง ก่อนที่น้ำหนักจากร่างกายที่ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงจะทำให้จงอุนเบือนหน้าหนีปาดน้ำตาทิ้งทันที

ไม่อยากรู้จักผมหรอ

... คำถามที่ถูกยิงมาทำให้จงอุนนิ่งเงียบก่อนจะเริ่มทบทวนว่าความจริงแล้วตนเองลืมสิ่งสำคัญไปจริงๆ

ผมชื่อลีซองมิน..ผมไม่ใช่มนุษย์

คำพูดหน้าขำกระเด็นเข้าหูจงอุน แต่เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะมานั่งสนใจว่าใครจะบ้าใครจะเพี้ยนในตอนนี้

เฮ้อ เสียงถอนหายใจของจงอุนดังขึ้นทำให้ร่างที่นั่งอยู่บนเตียงลุกขึ้นยืนก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟ

นอกพักเถอะนะฮะ..ผมไม่ได้หวังว่าคุณจะเชื่อผมเลยแม้แต่น้อย ซองมินพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ๆไปพร้อมกับที่กิ่นหอมจางๆนั้นที่หายไปด้วย

เรียวอุค..น้องกลับมาหาพี่ได้มั้ย?...พี่คิดถึงน้องมากเหลือเกิน มีเพียงเสียงพึมพำของจงอุนก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะนำพาให้เขาหลับไป..

ฮึก..ฮึก เสียงสะอื้นของดงแฮยังคงดังขึ้น ในความเงียบหน้าห้องผ่าตัด ที่คิบอมนั้นหายเข้าไป มีเพียงร่างชุ่มเหลื่อของฮยอกแจที่นั่งหอบอยู่กับดงแฮที่ร้องไห้ไม่หยุดอยู่ตอนนี้

หยุดร้องไห้ได้ไหม? ฮยอกแจพูดขึ้นขวางก้อนสะอื้นของดงแฮเอาไว้ แววตาของเขาไม่ได้หันมามองหน้าเปื้อนน้ำตาของดงแฮ ได้แต่มองไปที่พื้นเท่านั้น ความเข้มแข็งของเขาเป็น 0 เมื่อคนๆข้างๆตอนนี้คือลีดงแฮ

ผม..ผมกลัวฮะพี่..ผมกลัวคิบอมจะตาย

ทำไม..ทำไมถึงกลัวคิบอมจะตายหล่ะ..เธอสองคนเป็นอะไรกัน คำถามที่ปิดกลั้นลมหายใจของตนเองแต่ฮยอกแจก็ยังคงตัดสินใจถามออกไป ตั้งแต่ปีที่แล้วที่เขาหันหลังให้กับดงแฮ แล้วฝากฝังดงแฮไว้กับคิบอม ข่าวคราวของทั้งคู่ไม่เคยกระเด็นเข้าหูเขาอีกเลย คิบอมเพียงแต่รับงานทางโทรศัพท์จากเขา  ดวงตาของฮยอกแจเหมือนถูกปิดตายเอาไว้ไม่ให้ได้เห็นดงแฮอีก แต่ดงแฮกลับถูกปิดตายทั้งดวงตาและความทรงจำ สมองที่ได้รับความกระทบกระเทือนของดงแฮนั้น เริ่มความทรงจำทั้งหมดใหม่โดนที่ความทรงจำใหม่ของดงแฮน้นไม่ได้มีมนุษย์ที่ชื่อลีฮยอกแจอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย ฮยอกแจเป็นคนเลือกทางเดินนี้เอง ความผิดที่เขาทำไว้กับดงแฮไม่มีวันให้อภัย

เราสองคนรักกันฮะ..ผมรักคิบอม ในที่สุดคำตอบก็ออกจากปากดงแฮพร้อมกับบ่อน้ำตาที่แตกออกมาอีกครั้ง

เด็กน้อยที่ชื่อดงแฮยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขายังคงร้องไห้ เหมือนกับเด็กๆไม่มีผิด

นายเสียใจมากใช่มั้ยถ้าคิบอมตาย

ฮะ..ผมจะตายตามคิบอมไป..ฮึก..พี่ชายฮะ..กอดผมได้มั้ยฮะ..ผมกลัว ดงแฮพูดจบก็โผร่างเข้ากอดฮยอกแจเอาไว้แน่น หน้าอกของคนทั้งคู่สัมผัสกันทุกส่วน หัวใจที่เต้นผิดจังหวะของฮยอกแจยังคงเต้นต่อไปเรื่อยๆ ขณะที่เสียงสะอึกของดงแฮก็ยังคงดัง มือของฮยอกแจยกขึ้นลูบหัวดงแฮแผ่วๆ น้ำตาแห่งความกดดันที่หวัใจของฮยอกแจได้รับได้ไหลออกมา เวลานี้ เหมือนกับว่าจะไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้ฮยอกแจได้หวนกลับเข้ามาในชีวิตดงแฮในฐานะคนรักได้อีก

พี่ชาย...พี่ร้องไห้ ดงแฮรู้สึกถึงหยดน้ำตาอุ่นๆที่ไหลทะลุเสื้อของตนจึงผละตัวออกจากอ้อมกอดของฮยอกแจก่อนจะมองใบหน้าของฮยอกแจที่เริ่มซีดเซียวลงเรื่อยๆ แต่น้ำตาที่ไหลออกมาก็ยังไหลไม่หยุด น้ำตาที่กักเก็บมาตลอด 1 ปี กำลังไหลออกมาด้วยความรู้สึกสูญเสียที่ไม่อาจจะทนรับมันได้อีกต่อไป